Niech ci Pan błogosławi i niech cię strzeże;
niech ci ukaże oblicze swoje i zmiłuje się nad tobą.

Niech zwróci oblicze swoje ku tobie
i niech cię obdarzy pokojem (por. Lb 6,24-26).

 

 

 Pokój i Dobro. Niech Pan Cię błogosławi.

 

 

 

Uroczystość Bożego Ciała

 

Pamiątkę ustanowienia Najświętszego Sakramentu obchodzi Kościół właściwie w Wielki Czwartek. Jednak wówczas Chrystus rozpoczyna swoją mękę. Dlatego od XIII wieku Kościół obchodzi osobne święto Bożego Ciała, aby za ten dar niezwykły Chrystusowi w odpowiednio uroczysty sposób podziękować. Inicjatorką ustanowienia tego święta była św. Julianna z Cornillon (1193–1258). Kiedy była przeoryszą klasztoru augustianek w Mont Cornillon w pobliżu Liege, w roku 1245 została zaszczycona objawieniami, w których Chrystus żądał ustanowienia osobnego święta ku czci Najświętszej Eucharystii. Pan Jezus wyznaczył sobie nawet dzień uroczystości Bożego Ciała – czwartek po niedzieli Świętej Trójcy. Biskup Liege, Robert, po naradzie ze swoją kapitułą i po pilnym zbadaniu objawień, postanowił wypełnić życzenie Pana Jezusa.
W roku 1246 odbyła się pierwsza procesja eucharystyczna. Urban IV wprowadził do Rzymu uroczystość Bożego Ciała w roku 1264. Św. Tomasz z Akwinu opracował teksty liturgiczne do Mszy świętej i do Liturgii Godzin. Tekstów tych używa się do dziś – zwłaszcza często śpiewany jest hymn Pange lingua (Sław, języku...) – i jego dwie ostatnie zwrotki (Przed tak wielkim Sakramentem). Papież Jan XXII (+ 1334) zatwierdził uroczystość na cały Kościół. Od czasu papieża Urbana VI uroczystość Bożego Ciała należy do głównych świąt w roku liturgicznym Kościoła. Od wieku XV przyjął się w Niemczech zwyczaj procesji do czterech ołtarzy. Do roku 1955 obowiązywała także oktawa, w czasie której Chrystus Pan odbierał wyrazy przebłagania, hołdu, dziękczynienia i błagania. Obecnie Uroczystość Bożego Ciała przypada w czwartek po niedzieli Trójcy Przenajświętszej. Procesja jest symbolem ludzkiego życia - przypomina, że jesteśmy na ziemi pielgrzymami, ludźmi w drodze. Na prośbę Episkopatu Polski w Polsce został zachowany zwyczaj obchodzenia oktawy, choć nie ma ona już charakteru liturgicznego. Lud wraz z kapłanem prosi Boga, aby swą wszechmocną opieką otaczał pola, łąki i lasy, strzegł przed zatruciem i zniszczeniem oraz pozwolił im wydać obfite owoce i plony.